Hefðir og dauðinn

Ég flutti heim frá Spáni til Íslands í framhaldi af fráfalli sonar míns. Á Íslandi eignaðist ég bestu vinkonu í Cristinu sem var frá Mexíkó.
I tvö ár spurði ég hana spjörunum úr um menningu Mexíkó og sérstaklega hefðir þeirra tengdar Degi hinna dauðu. Við vinkonurnar settum svo saman sýningu “Líf og dauði” sem síðar varð að veislu og tónleikum í Gamla bíói.

Hér áður fyrr var kirkjan einhvers konar hornsteinn samfélagsins þar sem samfélagið kom saman. Þar sem kirkjusókn hefur minnkað hafa hefðir okkar breyst. Ég velti því fyrir mér hvort ef til vill við hefðum pláss fyrir nýjar hefðir sem gætu hjálpað okkar að tengjast þeim sem ganga í gegnum sorg og missi. Frekar en bara formlegan fyrirlestur þá býð ég fram tækifæri til að ræða saman, deila hugmyndum og fara aðeins inn á við til að horfast í augu við eigin dauðleika.